  |
|
 |
|
| Historia Teren dzisiejszych Indii był gęsto zaludniony już w paleolicie. Cywilizacja rozwinęła się w północno-zachodniej części subkontynentu. Jej początki datuje się na -2.600 do -2.000 pne. Od tamtego czasu zaczęła kształtować się religia zwana teraz "hinduizm". Inne religie, przede wszystkim buddyzm i Jainism, choć też powstały w starożytnych Indiach, nie mają już praktycznego znaczenia, ale ich obecność jest nadal zauważalna. Pierwsze wielkie cywilizacje miejskie rozwinęły się ok. - 2500 p.n.e. w dolinie Indusu (Mohendżo Daro, Harappa). Ok. - 1500 p.n.e. napłynęły do Indii plemiona indoeuropejskie Arjów, zajmując Pendżab i posuwając się w głąb Półwyspu Indyjskiego. Osiadły tryb życia, rozwój rolnictwa, podział pracy i funkcji w społeczności aryjskiej doprowadził do powstania 4 podstawowych stanów - warn (kasty). Najwyższy status uzyskali bramini - kapłani pełniący główną rolę w kulcie, którego podstawę stanowiła ofiara (braminizm). Od VI w. p.n.e. zaczęły powstawać liczne królestwa. W IV w. p.n.e. do doliny Indusu dotarły wojska Aleksandra III Wielkiego, w III w. p.n.e. w północno - zachodnich Indiach powstało państwo grecko-bakryjskie, które upadło w II w. p.n.e. Od VIII w. rozpoczęły się najazdy muzułmanów, którzy w końcu X w. utworzyli sułtanat z siedzibą w Ghazni. W 1193 r. powstał inny sułtanat ze stolicą w Delhi. W 1526 do Indii wkroczył władca Kabulu, Babur. Pokonał Ibrahima Lodiego, opanował Delhi, Agrę i założył panującą do 1857 dynastię Wielkich Mogołów. W XVI w. rozpoczął się napływ do Indii Europejczyków. W 1510 r. Portugalczycy zajęli wyspę Goa i zdominowali handel z Indiami. W połowie XVI w. pojawili się Anglicy, Francuzi, powstały kompanie handlowe, forty i faktorie, które w XVII w. dały początek miastom (m.in. Madrasowi, Bombajowi, Kalkucie). W XVIII w. Anglicy zyskali zdecydowaną przewagę nad pozostałymi państwami, przystąpili do podboju wnętrza kraju. Do połowy XIX w. opanowali niemal całe terytorium Indii. Językiem urzędowym stał się angielski. W 1858 Indie zostały wcielone do Korony angielskiej. 1877 królową angielską ogłoszono cesarzową Indii. W jej imieniu rządy sprawował gubernator. W 1885 r. powstał Indyjski Kongres Narodowy, rozwinął się ruch narodowowyzwoleńczy. Podczas I wojny światowej Kongres stał się partią masową, grupując siły antybrytyjskie. Główną rolę odgrywał w nim M.K. Gandhi. W 1939 Wielka Brytania ogłosiła, bez porozumienia z Kongresem, przystąpienie Indii do II wojny światowej, co spowodowało groźbę inwazji Japonii i skomplikowało sytuację polityczną. W 1942 r. Kongres uchwalił rezolucję w sprawie niepodległości Indii, żądając opuszczenia kraju przez Anglików. Po zakończeniu II wojny światowej doszło do masowych strajków, w 1946 r. w Bombaju do powstania zbrojnego. W 1947 r. Indie zostały podzielone na 2 niepodległe państwa: Indie i Pakistan. W latach 1948-1949 między oboma państwami wybuchła wojna o Kaszmir, który został podzielony linią przerwania ognia. Od 1950 Indie są niepodległą republiką związkową o ustroju demokratycznym, członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów. |
|||
 |
Tekst ten jest skrótem z Encyklopedii Fogra. Patrz więcej. http://www.encyklopedia.pl/wiem/01307f.html | ||
|
|||
